ฉันกำลังค่อยๆลุกออกจากเตียงอย่างเบาที่สุด
ก้าวเท้าซ้ายออกจากผ้าห่ม ลงมาสัมผัสพื้นพรมนุ่ม ก่อนจะก้าวเท้าขวาตามลงมาอย่างช้าๆ
ฉันมองไม่เห็น ว่ามันเป็นเวลาเท่าไรแล้ว
แต่คิดว่าใกล้เช้าเต็มที เพราะสัมผัสได้ถึงแดดสลัวๆเมื่อมองไปนอกหน้าต่าง
.
เดินไปเก็บเสื้อผ้าตัวเองทีละชิ้น
นำมาสวมลงบนร่างกายที่เปลือยเปล่าของฉัน
.
.
ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปผลักประตู
ฉันฉุกคิดได้ว่า ยังไม่ได้บอกลาเขาผู้นั้นเลย
.
ฉันจึงเดินกลับเข้าไป
แดดเช้าทาทับทั้งห้องเป็นสีทองสว่างระเรื่อ
เผยให้เห็นชายหนุ่มคนนั้นนอนหลับไหลใต้ผ้าห่มอุ่น
สีหน้าพริ้มราวกับเด็กน้อย
.
ฉันจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง
.
ก่อนที่ฉันจะกล่าวคำลา
.
ชั่วกาล
.
.
.
.
ลาก่อน
.
.
มันให้ความรู้สึกในสองทางเนอะ...อ่านแล้วยิ้มตามแต่แอบเจ็บลึกๆที่ข้างใน
สรุปคือผู้ชายโดนฟันแล้วทิ้ง....อ่ะ!!ไม่ได้ทะลึ่งน๊า หมายถึงโดนฆาตรกรรมฟันคอแล้วทิ้งไว้บนเตียง
