ขณะที่ผมกำลังล้อคประตูเพื่อจะออกไปทำงานในตอนเช้า

เป็นจังหวะเดียวกับที่หญิงสาวห้องข้างๆเธอกำลังไขประตูเข้าห้อง

เธอเหลือบเห็นผม จึงหันมายิ้มให้

.

ริมฝีปากที่เผยอขึ้น

แต่แววตาของเธอมิได้ยิ้มให้ผมด้วย

.

แววตาเร่งร้อน  กังวล

แบบที่ผมไม่เคยได้เห็น

.

ผมกล่าวอรุณสวัสดิ์

เธอพยักหน้า และรีบเข้าห้องไป

.

.

ไปอยู่ที่ไหนมาหรือ ถึงได้กลับมาเอาป่านนี้

.

สีหน้ากังวลแบบนั้น 

เล่นเอาผมไม่สบายใจเอาเสียเลย

.

.

แล้ววันนี้ ผมจะมีสมาธิทำงานได้อย่างไร

.