ผมตื่นขึ้นมาในเวลาสายๆ
แดดสว่างจ้าไปทั่วห้อง
เอื้อมมือไปที่หัวเตียง หยิบแว่นขึ้นมาสวม
หันกลับมาเพื่อที่จะสะกิดเธอเบาๆ
.
แต่เธอไม่อยู่
.
ผมผุดลุกขึ้น มองอีกด้านของเตียงที่ว่างเปล่าให้ชัดๆ
.
เธอไม่อยู่
.
.
ลุกไปปิดผ้าม่านริมระเบียง
หยิบผ้าเช็ดตัว
เดินไปห้องน้ำ เผื่อเธอจะอยู่ที่นั่น
.
เธอไม่อยู่
.
.
ผมจัดแจงอาบน้ำ เตรียมตัวไปทำงาน
กดโทรศัพท์โทรหาเธอ
ไม่มีสัญญานใดใด
.
.
.
ขณะกำลังเดินทาง เหลือบไปเห็นกองนามบัตรที่เบาะหลัง
ทำให้นึกถึงวันที่ผมเจอเธอครั้งแรก
ในงานขอบคุณลูกค้าของบริษัทหนึ่ง
งานที่รวมคนอาชีพเดียวกัน เป็นจำนวนหลายบริษัท
เธอก็เป็นหนึ่งในนั้น
แต่เธอเลือกที่จะนั่งมอง ในขณะที่ผู้คนมากมายกำลังครื้นเครง
.
เพื่อนของผมที่อยู่บริษัทเดียวกันกับเธอ แนะนำเธอให้ผมรู้จัก
เราแลกนามบัตรกัน
.
.
จากนั้น เธอก็คงจะประหลาดใจที่มีคนต่างบริษัทโทรหาเธอบ่อยครั้ง
จนวันหนึ่งที่ผมบอกเหตุผลออกไป
เธอรับฟังโดยดี
.
เธอพูดคุยกับผมมากขึ้น
.
.
ในที่สุดเราก็จูงมือกัน
.
.
.
ผมหยิบนามบัตรเธอ ที่เก็บไว้ในกระเป๋า
โทรศัพท์เข้าไปหาเธอที่บริษัท
.
เธอไม่อยู่
.
.
.
.
ขยับแว่นตาครั้งหนึ่งเพื่อครุ่นคิด
.
เธออยู่ไหนกันนะ
.
เกิดเป็นหญิงแท้จริงแสนลำบาก...
ง่ะ ขอโต้ด