เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลายสายเป็นน้ำเสียงแช่มชื่นของเพื่อนร่วมรุ่นที่ไม่ได้คุยกันเสียนาน
.
"เฮ้ย..แก รู้ป่าว โอ๋จะแต่งงาน"
"โห คนแรกของรุ่นเลย เจ๋งหวะ เมื่อไหร่?"
"เดือนหน้า ไม่มีการ์ดนะ มันบอกว่าเพื่อนๆกัน ฝากกระจายข่าวหน่อย"
"ที่กรุงเทพ หรือบ้านภูเก็ตอะ?"
"กรุงเทพ ฝากกระจายข่าวต่อด้วย"
"ได้ๆ ส่งแผนที่มาหน่อยละกัน"
.
.
เพื่อนอยู่ในชุดสูธสีขาว ยืนยิ้มแฉ่ง ข้างๆมีเจ้าสาว และคุณแม่ยิ้มแฉ่งไม่แพ้กัน
ไม่คิดว่าเพื่อนที่มันเฮฮา พอมันจะหล่อ ก็หล่อใช่ย่อยแฮะ
.
ยังจำครั้งหนึ่งที่นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อย แล้ววกเข้าไปเรื่องที่ว่า สิ่งแรกที่จะทำเมื่อเรียนจบ
"กูอยากทำให้แม่สบายๆหวะ"
เราถึงกับนั่งอึ้ง
แกโคตรเท่ห์เลยหวะ
.
วันรับปริญญา และวันแต่งงานของแกวันนั้น
แกทำให้ผู้หญิงที่แกรักถึงสองคน มีความสุข จนมันรู้สึกมาถึงเพื่อนทุกๆคนได้ไม่ยาก
.
แกโคตรเท่ห์เลยหวะ
.
.
นานๆครั้งจะมีนัดรวมกันสังสรรค์เสียที
หลังจากช่วงต้นปีงานแต่งของสาวงามของรุ่น ที่เราไปร่วมไม่ได้
มันดันเป็นวันเดียวกับที่ถูกส่งตัวไปดูงานที่ฮ่องกงพอดีเป๊ะ
.
ข่าวคราวความเป็นไปของเพื่อนๆหลายคนที่ได้พบกันนาน
ทั้งสุขทุกข์ คนนั้นเรียนต่อ อีกคนก็เริ่มมีธุรกิจ บางคนก็ทำงานไปบ่นไป
บางคนกำลังหางานใหม่ คนนั้นก็มีแฟน คนนั้นแต่งงาน
.
หนึ่งในนั้นก็มีข่าวดีของเพื่อนที่อยู่เมืองภูเก็ตด้วย
"รู้ปล่า แฟนโอ๋คลอดลูกแล้วนา..."
"โห เจ๋งโคตร หลานคนแรกของรุ่นเลย"
"แข็งแรงด้วย ชื่อน้องอิ้คคิว"
โว้ววว...วว ยังหาคู่ไม่ได้เลย นี่แต่งไปปีกว่า มีหลานให้เชยชมแล้ว
.
แกโคตรเท่ห์เลยหวะ
.
.
.
.
.
.
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลายสายเป็นน้ำเสียงนิ่งๆของเพื่อนร่วมรุ่นที่ไม่ได้คุยกันเสียนาน
"แก ..โอ๋เสียแล้วนะ"
"เฮ้ย ...โอ๋ไหน?"
"มีโอ๋ไหนอีก!"
"เกิดไรขึ้น?!"
"เห็นว่าเป็นไข้ ยังไม่รู้รายละเอียด"
"แล้วจะลงไปหากันไหม?"
"ยังไม่รู้กำหนดการเลยอะแก"
"มีอะไรคืบหน้า จะลงไปกันเมื่อไร ยังไง ช่วยบอกด้วยนะ"
"อือ.. ฝากกระจายข่าวต่อด้วย"
.
.
.
.
6 กรกฎาคม 2550
เพื่อนของพวกเรา จากไป
.
แด่ โอ๋ FAB IN12 SEC1
.
.
วันพุธที่ 11 กรกฎาคม 2550
พวกเราจะไปส่งแกที่นั่น
เมืองภูเก็ต เมืองอันเป็นที่รักของแก
.
แม้ว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไร
แต่สัญญา
ว่าเราจะไปส่งแก
.
หลับให้สบายนะ
.
แกทำหน้าที่ในชีวิตของแกไว้โคตรเท่ห์แล้ว
.
ส่งไกลแค่ไหนเธอก็ต้องไปอยู่ดี...
เข้าใจแหละ
