มือของฉันกำลังอยู่ในอีกมือใหญ่ๆอีกมือที่เปียกชื้น

ฉันเองก็เกร็ง และรู้สึกประหม่าอย่างไรชอบกล

หันไปมองหน้าคุณแล้วยิ้ม

สีหน้าของคุณทำให้ฉันหัวเราะ

.

รู้ไหมคะ ฉันไม่สะบัดมือคุณไปไหนหรอก

หน้าแดงไปถึงหูแล้ว รู้ไหม

.

ขอบคุณที่กุมมือนะคะ

.

ช่วยกุมไปตลอดชีวิต ได้มั้ย?

.

.

.

.

.

ผมเก็บอาการประหม่าไว้ไม่ได้เลย

แต่ก็รอโอกาสนี้มานานแล้ว รู้ไหม

มือของผมเปียกชื้น

เสียงก็สั่น จนไม่อยากพูดอะไรออกไปเลย

.

ผมได้แต่นิ่งเงียบ กุมมือเล็กๆที่เปียกชื้น

ลอบมองดวงตากลมโตคู่นั้น

.

ช่วยตอบคำถามในใจผมได้ไหม

หรือจะปล่อยมือของผมก็ได้

.

ถ้าไม่ปล่อย

.

.

ผมจะถือว่าแววตาของคุณคือคำตอบ

.

.

ฟังเพลงนี้กับผมนะครับ

.

.

.