.

ทำไมหนอ ...?

ทำไมฝนจะต้องมาตกเอาตอนนี้

ตอนที่ฉันกำลังจะกลับบ้าน  ตอนที่ฉันลืมร่มไว้ที่โต๊ะทำงาน

อุตส่าห์ทำงานจนหัวค่ำ 

.

ฉันว่าแดดช่วงเย็น เป็นแสงที่สวย

แต่มันเหงาเกินไป 

เกินกว่าที่จะต้องเดินคนเดียว

.

ฝนเริ่มเม็ดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

แย่จริง  ต้องหาที่หลบฝนก่อนแล้ว

ดีที่ไม่เปียกมาก

ฉันต้องหลบตรงศาลาในสวนนี่อีกนานเท่าไรกัน....

.

.

.

ผมอยู่ทำงานจนหัวค่ำ

เดินออกมาจากตึกที่ทำงานได้ไม่นานนัก

ฝนเม็ดโตก็เริ่มหล่นลงมา

หล่น ลง มา

.

ชักจะมากไป ต้องหาที่หลบฝนเสียแล้ว

.

.

.

มีอีกหนึ่งคน กำลังวิ่งมาทางนี้หรอนี่

.

ตายจริง เขาคนนั้น

คนที่มีรอยยิ้มฉาบบนใบหน้าเสมอ

คนที่ทำให้ฉันต้องทำอะไรเปิ่นๆ เพราะวางตัวไม่ถูก

ตาย.. ตาย ตาย..

.

.

.

เธออยู่ตรงนั้นจริงๆด้วย

คนที่ทำให้ผมมีรอยยิ้มเสมอ

เธอที่มักทำอะไรเปิ่นๆ

ผมเจอทีไร เธอก็ทำให้ผมขำทุกครั้ง

นี่ถ้าได้ใช้เวลาร่วมกัน 

จะมีความสุขแค่ไหนนะ?

.

.

.

แย่แล้ว ใช่เขาจริงๆด้วย

อย่ายิ้มได้ไหม?

ทำอะไรไม่ถูกเลย

.

.

.

ผมเห็นอาการเก้ๆ กังๆของเธอแล้วอดยิ้มไม่ได้

ผมอยากคุยกับเธอ แต่หลายครั้ง เธอจะมีท่าทางแปลกๆ

แล้วค่อยๆเลี่ยงไปทุกครั้ง

.

เห็นเธอทำงานจนหัวค่ำมาหลายวันแล้ว

วันนี้ผมทำงานเสร็จเลยรอกลับพร้อมเธอ

เห็นว่ากลุ่มเธอเหลือเธอคนเดียว จะกลับบ้านยังไง

แต่ผมทำแบบนี้ จะดูโรคจิตมั้ยเนี่ย

.

ฝนตกก็มีข้อดีเหมือนกันนะ

.

.

.

ฝนตกก็มีข้อดีเหมือนกันนะ

.

.

.